بخش دوم و أمّا ما ذكرتما من أمر الأسوة ، فإنّ ذلك أمر لم أحكم أنا فيه برأيي ، و لا وليته هوى منّي ، بل وجدت أنا و أنتما ما جاء به رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله قد فرغ منه ، فلم أحتج إليكما فيما قد فرغ اللّه من قسمه ، و أمضى فيه حكمه ، فليس لكما ، و اللّه ، عندي و لا لغيركما في هذا عتبى . أخذ اللّه بقلوبنا و قلوبكم إلى الحقّ ، و ألهمنا و إيّاكم الصّبر . ثمّ قال عليه السّلام : رحم اللّه رجلا رأى حقّا فأعان عليه ، أو رأى جورا فردّه ، و كان عونا بالحقّ على صاحبه . ترجمه اين حكم ، حكم خداست امّا اعتراضى كه شما در امر « تقسيم بيت المال به طور مساوى » ( بر من ) داشتيد اين حكمى نبوده كه به رأى خود صادر كرده باشم يا مطابق خواستهء دلم باشد ؛ بلكه من و شما مىدانيم اين همان دستورى است كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله آورده و انجام داده است ، بنابراين من در چيزى كه خداوند آن را روشن ساخته و حكمش را صادر فرموده نيازى به مشورت با شما نداشتم . به خدا سوگند ! نه شما و نه غير شما نمىتوانند در اين موضوع اعتراضى به من داشته باشند ( تا لازم باشد رضايتتان را جلب كنم ) خداوند دلهاى ما و شما را به حق متوجّه سازد و شكيبايى و استقامت را ( براى تحمّل حق ) به ما الهام كند . سپس امام عليه السّلام فرمود : خدا رحمت كند كسى را كه هرگاه حقى را ببيند آن را يارى كند و اگر ستمى را مشاهده كرد آن را دفع نمايد و به يارى صاحب حق برخيزد ( و برضدّ ستمگر قيام كند ) .